Na een muzikale samenwerking van bijna 30 jaar, in wisselende samenstelling, besloten we als band onlangs het roer om te gooien en een meer stevige en herkenbare koers uit te zetten. Weg dus met de lange lijst met liedjes in alle denkbare genres, terug naar samenhangende en compacte sets die je feest, je zaal en je publiek in beweging houden. Daar hoorde ook een andere bandnaam bij, een die meer recht deed aan de nieuw ingezette koers.
Dit is Velvet Monday:
Babette Deuss – zang
Babette is onze laatste aanwinst en bepaald niet de minste. Na haar zangopleiding aan het conservatorium stuiterde zij de hele wereld over om mensen te leren muziekmaken, Engels spreken, taarten bakken en skiën. Bij ons zingt ze de pannen van de daken en dat is maar goed ook: wij zijn nu eenmaal geen wintersportband.
Rolf Nijman – gitaar
Rolf is de Founding Father van de band en gezien zijn voorliefde voor The Beatles ook meteen per definitie ons muzikale geweten. Overtuigd Fender-gek, maar heeft geen principes tegen vreemdgaan. Voelt zich fijn bij ‘een goed gesprek in de directiekamer’
Mark Huyser – zang, keys
Mark groeide op in de bloeiperiode van de synthesizers en samplers en liep daar een flinke jaren ’80-tic bij op. Dol op dikke, voortkabelende soundscape’s met twinkelende arpeggio’s, maar kan ook en portie beukende takkeherrie goed waarderen. Fungeert als onze aanjager en groepskwajongen
Robert Puper – drums
Robert Puper, die ooit van ons de naam ‘TT’ meekreeg is verzot op complexe en polyritmische progrock, waardoor het wel eens lastig is om in gehele getallen tot vier te tellen. Vervoert zijn statieven in een grote, zware tas op wieltjes die hij steevast ‘Oma’ noemt. Roept ons regelmatig in nuchterheid tot orde als onze fantasie een loopje met ons neemt
Frans Bogaard – gitaar, zang
Frans is een muzikale allesvreter, speelde alles tussen hoempa en freejazz alvorens in onze warme schoot tot rust te komen. Leerde er mee leven dat zijn zanglessen weggegooid geld bleken en is nu vooral de man van de lampjes, de snoeren, de knoppen en de stekkers. En van een bende gitaren natuurlijk.
Robert Ruiter – basgitaar
Robert Ruiter evolueerde spectaculair van blokfluit naar basgitaar en is nu wél blij met muziek. Speelt uitsluitend op vintage bassen, niet uit principe maar omdat ze het nog steeds goed doen. Vanwege zijn droge humor durven wij onze spullen gerust in vochtige ruimtes achter te laten